Ece Yalçın’ın “Fayda Faydasız Tekrar Faydalı” başlıklı kişisel sergisi, 27 Mart – 25 Nisan tarihleri arasında Benta’da izleyiciyle buluştu. Güncel sanatın son dönemde sıkça tartıştığı “üretim süreci” meselesini merkezine alan sergi, alışıldık sonuç odaklı bakışı tersyüz eden yaklaşımıyla dikkat çekti.
Serginin çıkış noktası ise oldukça gündelik ama bir o kadar da katmanlı: bir otomobil bagajı. Yalçın, arabayı yalnızca bir ulaşım aracı olarak değil, üretimin taşındığı, parçalandığı ve yeniden kurulduğu bir ara alan olarak ele alıyor. Bu yaklaşım, izleyiciyi bitmiş bir işten çok, o işi mümkün kılan koşulların içine davet ediyor.
Serginin merkezinde yer alan Routine (2026), bu düşüncenin en somut karşılıklarından biri. Arabanın bagajından bakıldığında, kayak kapağının açıklığından görünen parçalı bir doğa manzarası; hem fiziksel bir kesit hem de zihinsel bir geçiş alanı sunuyor. Atölyeye taşınan eşyaların bıraktığı boşluk, bir yandan işlevi hatırlatırken diğer yandan üretimin dağınık, süreksiz ve çoğu zaman tamamlanmamış doğasına işaret ediyor.
Yalçın’ın pratiğinde nesneler ne tam anlamıyla işlevsel ne de tamamen devre dışı. Tam da bu “arada kalma” hâli, serginin ritmini belirliyor. İzleyici, bir sonuca ulaşmaktan çok, o sonucun nasıl ertelendiğiyle karşılaşıyor.
Biz de serginin hemen ardından sanatçıyla bir araya gelerek bu düşünsel çerçeveyi daha yakından konuştuk.
Otomobil bagajı fikri nasıl ortaya çıktı, neyi temsil ediyor?
Sergi kişisel bir otomobil bagajından yola çıkıyor. Arabayı yalnızca bir ulaşım aracı olarak değil, üretimin taşındığı, eşyaların biriktiği ve yer değiştirdiği bir alan olarak düşünüyorum. Bu şekilde araba, üretim pratiklerinin nasıl biçimlendiğini düşünmek için bir çıkış noktası oluşturuyor. Böylece işin sonucundan çok, o sonuca giden sürece ve onu mümkün kılan koşullara dikkat çekebiliyorum.
Atölye ile gündelik hayat arasındaki sınır nasıl kuruluyor ya da bulanıklaşıyor?
Arabamda dolaşımdaki nesneleri ve çalışma alanlarına ait eşyaları bir araya getiriyorum. Böylece üretim alanı sabit bir mekân olmaktan çıkıyor ve gündelik hareketin içine dahil olarak genişliyor. Hareket hâlindeki bir çalışma alanını, gündelik mekânlarda karşılaşılabilecek unsurlarla ilişkilendiriyorum.
“Elde bulunan malzemeyle düşünmek” sizin için bir tercih mi yoksa zorunluluk mu?
Bu nesnelere ve malzemelere herhangi bir anda ihtiyaç duyabilirim. Bu yüzden araba çerçevesinde pratik ve doğrudan bir yaklaşımla bir araya getiriyorum. Atölyede bir şeyin parçası olması için aldığım, bir fikrin başlangıcı olarak benimle dolaşan ve henüz tamamlanmamış çalışmalarıma ait nesnelere odaklanıyorum.
İzleyici sonuçla mı yoksa süreçle mi karşılaşmalı?
Sergi bu unsurları olduğu hâliyle askıda bırakıyor. Böylece işin sonucundan çok, o sonuca giden sürece ve onu mümkün kılan koşullara dikkat çekiyor.
1995 İstanbul doğumlu olan Ece Yalçın, mekâna özgü malzeme ve formları yeniden kurguladığı pratiğinde, resim disiplinini genişleten bir yaklaşım benimsiyor. Sabancı Üniversitesi Görsel Sanatlar yüksek lisans mezunu olan sanatçı, üretimini İstanbul’da sürdürüyor.
E-BÜLTEN ABONELİĞİ
E-Bülten aboneliğiyle en güncel haberler e-posta kutunuzda!
