Yazan: Gökçe Duman
Julia Ducournau, 2021’de Titane ile Cannes’da Altın Palmiye kazandığında, body horror türünü yeniden tanımlamıştı. Dört yıl sonra Alpha ile geri dönen yönetmen, bu kez 1980’lerin AIDS krizini alegorik bir dille ele alıyor. Film, 13 yaşındaki Alpha’nın (Mélissa Boros) koluna yaptırdığı bir dövmenin tetiklediği toplumsal paranoyayı, aileden başlayarak tüm topluma yayılan bir korku spirali olarak resmediyor.
80’lerin Hayaleti
Alpha’nın en güçlü yanı, dönem atmosferini yaratmadaki başarısı. Le Havre ve Pont-Audemer’de çekilen film, özellikle yüzme havuzu sahneleriyle 80’ler estetiğini mükemmel yakalıyor. Ducournau’nun kamerası, Alpha’nın dövmeli kolunu bir damga gibi kadrajlıyor – tıpkı AIDS krizinin ilk yıllarında HIV pozitif bireylerin toplum tarafından “işaretlendiği” gibi.
Filmde kurguladığı hastalık – insanları yavaşça mermere dönüştüren gizemli bir bulaşıcı hastalık – hem görsel olarak çarpıcı hem de metaforik olarak güçlü. Mermerleşme, AIDS hastalarının yaşadığı fiziksel ve toplumsal “donmayı” temsil ediyor: Hareket edememe, dokunulamaz olma, yaşarken bir anıta dönüşme.
Anne, Kız ve Travma
Golshifteh Farahani’nin canlandırdığı doktor anne karakteri, filmin duygusal merkezini oluşturuyor. Kızının “enfekte” olabileceği korkusuyla savaşan anne, aynı zamanda tıp dünyasının yetersizliğini de temsil ediyor. Farahani’nin performansı, özellikle Alpha’ya dokunmaktan çekindiği anlarda, dönemin ebeveynlerinin yaşadığı çaresizliği acı bir şekilde yansıtıyor.
Genç oyuncu Mélissa Boros ise Alpha rolünde etkileyici bir performans sergiliyor. Özellikle erkek arkadaşının öpücükten sonra paniklemesi sahnesindeki tepkisi, damgalanmanın yarattığı travmayı tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyor.
Kayıp Ritim
Ne yazık ki film, ilk yarının güçlü temelinden sonra ikinci yarıda dağılıyor. Tahar Rahim’in canlandırdığı uyuşturucu bağımlısı amca Amin karakterine odaklanma kararı, ana hikayeden kopmamıza neden oluyor. Rahim rol için 20 kilo vermesine rağmen, karakter Alpha’nın hikayesini gölgeliyor.
Ducournau’nun “rüya içinde rüya” anlatı yapısına geçişi ise filmi tamamen rayından çıkarıyor. Titane’daki kontrollü delilik burada kontrolsüz bir kaosa dönüşüyor. Lynch’vari bir atmosfer yaratma çabası, filmin AIDS alegorisi üzerine kurulu güçlü temelini zayıflatıyor.
Body Horror’un Yeni Dili
Ducournau, Titane’daki metal-beden füzyonundan sonra Alpha’da daha organik bir body horror dili geliştirmiş. Mermerleşme sahneleri, CGI yerine pratik efektlerle yaratılmış ve bu tercih filme dokunsal bir gerçeklik katıyor. Özellikle hastane sahnelerindeki mermer heykellere dönüşmüş bedenler, hem estetik hem de rahatsız edici.
Yönetmen bu kez şiddeti minimumda tutuyor. Bunun yerine, bedensel dönüşümün psikolojik etkilerine odaklanıyor. Alpha’nın aynada kendini incelediği sahneler, ergenliğin zaten var olan beden yabancılaşmasıyla hastalık korkusunu ustalıkla birleştiriyor.
Eksik Kalan Potansiyel
Alpha, cesur bir film. AIDS krizini body horror lensiyle ele almak, hem politik hem sanatsal olarak riskli bir hamle. Ducournau bu riski alıyor ama tam olarak karşılığını alamıyor. Filmin %50’lik Rotten Tomatoes puanı, bu bölünmüşlüğü yansıtıyor.
Vogue’dan Radhika Seth’in “kült klasik olma potansiyeli” yorumu yerinde – Alpha, kusurlarına rağmen unutulmaz sahneler ve güçlü bir konsept sunuyor. Ancak IndieWire’dan David Ehrlich’in “kasvetli” eleştirisi de haklı; film kendi ağırlığı altında eziliyor.
Sonuç: Yarım Kalmış Bir Başyapıt
Alpha, Julia Ducournau’nun en kişisel ama aynı zamanda en sorunlu filmi. İlk yarısında AIDS krizinin yarattığı toplumsal travmayı etkileyici bir şekilde ele alırken, ikinci yarıda kendi sanatsal hırsının kurbanı oluyor.
Filmekimi’nde izleyicilerle buluşan Alpha, body horror severler ve Ducournau hayranları için kaçırılmamalı. Ancak Titane’ın yarattığı yüksek beklentileri karşılamakta zorlanıyor. Yine de, mainstream sinemanın cesaret edemediği konulara dokunan, tartışma yaratacak bir yapım.
Puan: 3/5
E-BÜLTEN ABONELİĞİ
E-Bülten aboneliğiyle en güncel haberler e-posta kutunuzda!
